Wat moet je wel en niet vertellen, liegen voelt niet goed

Een jaar geleden brak er een ochtend aan die anders was dan andere ochtenden. Een ochtend waar we een telefoontje kregen van een advocaat, die kon vertellen dat een van mijn broers was opgepakt en in beperking zat. Hij mocht geen contact opnemen met de buitenwereld, en dus ook niet met ons, zijn familie. Wij beseften ons direct dat een positieve ochtend was veranderd in een ochtend waar ons leven in één klap instortte. Ook al wisten we niet precies wat er was gebeurd en of hij lang weg zou blijven. Uiteindelijk toen hij weer contact mocht opzoeken met ons, bleek het niet niks te zijn en kwamen wij erachter dat we minimaal een aantal jaren zonder hem moeten leven, al kunnen we natuurlijk wel wekelijks op bezoek.

In het begin is het erg lastig, want je kan niet allerlei verschillende verhalen vertellen en vraagt jezelf dus af tegen wie je het wel en niet moet vertellen. Of moet je het tegen iedereen vertellen, want is het wel iets om je voor te schamen? Je bent het zelf toch niet?
Ik had er in de eerste week heel veel moeite mee, omdat vrienden van mijn broer vroegen waar hij was, omdat zijn telefoon uit stond en hij reageerde niet. Door de beperking wist ik niet wat hij zelf zou willen dat wij zouden zeggen. Het voelde niet goed om te vertellen dat hij op zakenreis of vakantie was, want liegen voelt nooit goed, dus vertelde ik dat hij hun binnenkort zelf zou bellen, meer zei ik niet.

Moeilijk, moeilijk om te leven voor mij vanaf het moment dat mijn grote broer kwam vast te zitten. Degene naar wie je altijd opkeek word van je afgenomen, en dat besef was best hard vond ik zelf. Samen voetballen, computerspellen spelen tot in de late uurtjes en op vakantie gaan veranderen nu in telefoongesprekken en bezoekmomenten waar we niet meer kunnen doen, dan over positieve dingen praten en zorgen dat hij na het telefoongesprek of uurtje bezoek weer beter naar binnen gaat dan voor het telefoongesprek of voordat hij de bezoekzaal kwam inlopen.

Wie moet ik nu bellen als er iets aan de hand is? Dat was een vraag die ik mijzelf snel stelde. Gelukkig ben ik nu een jaar verder en ben ik het nu gewend. Naja, misschien is dat niet de juiste zin. Gelukkig heb ik het nu geaccepteerd, en heb ik leren leven zonder een van de meest belangrijke personen uit mijn leven, mijn broer.

Wat mij erg opluchtte was het vertellen en erover praten met personen die veel voor mij betekenen, in mijn geval mijn beste vrienden die altijd voor mij klaar staan, voordat en nadat mijn broer kwam vast te zitten. Daarnaast stopte ik niet met mijn studie en sporten waar ik wel behoefte aan had. Omdat familie het belangrijkst is voor mij, dacht ik waarom zou ik er nog goed uit willen zien? Waarom zou ik nog studeren voor een goeie baan later? Ja inderdaad, ik besefte mij ook dat er een dag komt dat hij weer buiten komt, en hoe mooi is het als je dan een goede baan hebt, en misschien zelfs een huis, zodat hij bij jou kan intrekken, en op die manier de tijd heeft om zijn leven rustig maar goed op te pakken.
Hoe mooi is het dat jij dan hem dingen kan leren, in plaats van dat hij jou net als vroeger dingen leert?

Hij zal zeker blij zijn als hij hoort dat het goed met mij gaat, elke dag wil ik positief nieuws kunnen vertellen. Hij vertelde mij zelf ook dat het hem kracht geeft als het goed met ons gaat, dus waarom zou ik stoppen met mijn school, wat niet alleen hem en mijzelf maar ook mijn ouders frustratie gaat geven. De gedachten dat het zelfde misschien wel met mij kan gebeuren als ik mijn toekomstvisie laat verdwijnen, dat wil je niet.. Tenminste, dat wil ik niet!

Ik hoop dat iedereen zijn leven op de rails houdt als een familielid, vriend of kennis in detentie belandt.
Zodat als hij of zij vrijkomt, hij of zij op dezelfde rails kan rijden en net zoals jij weer kan werken aan zijn of haar toekomst!

Een Achterblijver