Ik zou je zoveel willen zeggen mijn zoon

Ik zou je zoveel willen zeggen mijn zoon.
Maar heeft het zin?
Al 3 jaar zit je weer opgesloten.
Alweer 3 jaar geleden werd onze voordeur ingebeukt
en werd je meegenomen.
Het leek alsof je je leven op de rit had, maar toch waren er dingen gebeurd waar ik geen weet van had.
Alweer dat verdriet.
Je bent volwassen, maar toch voelt het alsof mijn kind uit mijn armen is gerukt.

Het trauma wat wij opliepen, door het geweld wat de politie gebruikte.
Wij die nergens van wisten.
Dagenlang weet je niets.
De buurt wijst en kijkt.
Internet schrijft en oordeelt.
Ik regel en staar naar de kapotte deur.
Ik bel en staar naar de kapotte deur.
Ik ren met spullen en staar naar de kapotte deur.
Van blauw op straat voel ik stress en geen beschermd gevoel meer.
Zoveel is weg, zoveel is kapot.

Jij bent weg.
En nu kom je bijna terug.
Zou je beseffen hoeveel dit heeft gedaan?
Zou je willen dat dit nooit maar dan ook nooit meer gebeurd?

Ik wil deze stress nooit meer.
Ik zal als moeder altijd van je blijven houden.
Het leven is te kort om zo te vergooien.
Er zijn kinderen die je nodig hebben.
Wij hebben je nodig.
Besef je hoeveel we je nodig hebben?

M

Achterblijver M