Mijn kleinzoon in de gevangenis

Er zijn heel veel vervelende dingen die ik wil vertellen waar ik mee zat of zit omdat mijn kleinzoon in de gevangenis zit, maar dat neemt niet weg dat ik nog altijd evenveel van hem hou.

Zo een anderhalf jaar geleden in 2018 was het een moeilijke zomer, omdat we net op vakantie zouden gaan met de hele familie. Dit ging toen helaas niet helemaal volgens plan omdat er 1 iemand niet bij kon zijn, mijn kleinzoon. Ondanks dat hij nog maar een paar maanden in de gevangenis moet zitten schrijf ik graag over wat mij en vooral zijn ouders heeft geholpen positief te blijven. Want voor hen was het natuurlijk nog extra zwaar, die vragen zich af wat ze beter konden doen, zodat hij niet weer een fout zou begaan op dat gebied waardoor hij nu in de gevangenis is beland.

Wat wij elke week doen is op zondag naar bezoek, dit is het moment waar we naar toe leven, iedere week weer. Meestal na het bezoek gaan we een uurtje wandelen in het bos vlakbij huis. We doen dit omdat het heerlijk ontspannend voelt na zo een uur of twee uur bezoek, en het is dan ook wel echt nodig, want het doet elke keer toch weer pijn als je hem naar binnen ziet lopen met de rest. Bij alle familieleden, vrienden en vriendinnen die hun familielid, vriend of man moeten achterlaten zie ik de pijn, en dat vind ik dan ook erg zielig. Het is niet alleen wij. Ik vind dat je de grootste steun altijd bij familie of vrienden kan zoeken, je ziet ook wel vaak dat mensen het in andere dingen zoeken, maar zodra ik weer praat met mijn dochter en haar man, lucht het mij heel erg op. We bespreken de positieve dingen gelijk weer even voor een goede sfeer, bijvoorbeeld dat als hij vrijkomt hij al direct kan gaan werken en dat hij een hele lieve familie om zich heen heeft.

Wat ik als eerst wil doen als hij buiten is, is praten met hem en hem goed laten beseffen dat het leven al zo kort is en het zo zonde zou zijn van zijn leven en natuurlijk ook die van ons, als dit nog eens zou gebeuren in de toekomst. Uiteindelijk is het zijn leven met zijn keuzes waar hij gelukkig van kan worden, maar ik denk dat praten altijd wel goed is en zeker in dit geval om toch mijn mening te laten horen.

Ik hoop heel erg dat jullie iets aan dit verhaaltje hebben, en hoop dat er steeds minder gevangenen zullen zijn en daarmee ook minder familieleden en vrienden die met de pijn achterblijven in ons mooi klein landje.

Truus

Achterblijver oma Truus