Ik heb besloten om geen ‘afscheid’ te nemen die dag dat hij vast kwam, omdat dat het niet is voor mij

Mijn naam is Xanne.

Twee jaar geleden ging ik bij mijn broer wonen. Ik had wat problemen met mijn ouders en mijn broer kon me wel in huis nemen. We gingen niet super goed met elkaar om, maar het is verrassend genoeg altijd goed gegaan. Als je in een huis van 50m2 met z’n tweeën woont, leer je dingen wel te accepteren van elkaar, omdat er zeker van mijn kant geen andere optie was.

Mijn broer werkte elke dag van 9 tot 5 en ik werk in de zorg met afwisselende diensten, zowel ’s ochtends, ’s middags als ‘s nachts. We zagen elkaar dus ook niet super veel, maar wel vaak genoeg om een band op te bouwen.

Op een dag kwam hij thuis en was hij erg stil en chagrijnig. Ik vroeg hem wat er was maar hij wilde het niet vertellen. Toen daar uiteindelijk een ruzie van kwam vertelde hij het: hij had te horen gekregen dat hij zich voor een bepaalde datum moest melden en dat hij 6 maanden moet zitten.

Hij heeft eerder een keer gezeten voor iets kleins en dat was niet zo lang. Toen ik het hoorde was ik even stil, ik dacht: ‘what the heck!’ Letterlijk. Er ging van alles door mijn hoofd. Hoe ga ik dit alleen doen m.b.t. de huur? Hoe ga ik dit mijn ouders vertellen of wilt hij dat niet? Wanneer gaat hij weg dan? Wat moet ik doen? Hij begon er gelijk over dat hij niemand op bezoek wilde. We gingen samen zitten en hebben alle 2 iets van ons spaargeld neergelegd voor de aankomende huur. Ik kon het wel alleen betalen, maar dat ging net aan en op deze manier had ik iets meer speling.

Hij was zelf ook erg geschrokken en moest ook met zijn baas gaan praten i.v.m. zijn afwezigheid. Ook heb ik hem gevraagd om zelf contact op te nemen met onze ouders, omdat ik zelf al een lange tijd geen contact met hen had en hij kon dat nog wel doen, want echt ruzie hadden zij niet met elkaar.

De tijd totdat hij zich moest melden was het stil thuis. Ik wilde hem niet te veel lastigvallen en het hem op zijn eigen manier laten verwerken. Ik hoefde niet te weten waarom hij naar de gevangenis moest, alleen voor hoelang (6 maanden) en wat ik buiten voor hem kan betekenen m.b.t. rekeningen etc. Ik heb besloten om geen ‘afscheid’ te nemen die dag, omdat dat het niet is voor mij. Hij is op een ‘lange vakantie’ praat ik mezelf aan. Hij wil geen bezoek ontvangen en belt af en toe eens. Dat maakt het voor hem makkelijker zegt hij. Ik ben mezelf eens gaan verdiepen in verhalen van andere familieleden en kwam terecht bij Timeys. Ik heb op de site een aantal edities doorgelezen en besloot om ook te schrijven (wel met goedkeuring van mijn broer, ook al noem ik zijn naam niet). Het verraste mij wat een positieve verhalen ik las. Ik wil dit daarom ook positief afsluiten, ik ben verdrietig dat mijn broer er voor een aantal maanden niet is, maar ik ben gelukkig, als ik denk aan dat hij er straks weer is. Het is heel erg, maar er zijn ergere dingen in de wereld. Ik hoop dat deze periode voor ons beide gewoon snel voorbij is en dat we verder kunnen. Ik wil mijn broer veel sterkte wensen daarbinnen en ik zal op hem wachten. En wat ik mezelf momenteel aanpraat is dat ik door moet blijven gaan met wat ik doe, omdat dat de manier is hoe mijn broer in ieder geval de afgelopen tijd trots op me is gebleven, studeren, een bijbaan en gitaar spelen.

Gr. Xanne

Achterblijver Xanne