Als iemand die dicht bij je staat komt vast te zitten; ‘don’t give up on them!’

Januari 2018
Wat had moeten beginnen als een vroege saaie werkdag, begon met een telefoontje van de vriendin van mijn neef. Ze belde mij huilend op en zei; ‘ze zijn binnen geweest en hebben hem meegenomen’. Mijn hart stopte even met kloppen, want je weet dan hoe laat het is. Ik kleedde mij aan en ging naar haar toe.

Daar aangekomen zag ik de deur die was opengebroken door een AT (Arrestatie Team). Ze hebben een spoor van vernieling achtergelaten. Dat het een x fout zou gaan wisten wij, maar niet dat het vandaag zou zijn. Zij zijn op meerdere plekken tegelijkertijd binnen gevallen en hebben zijn auto meegenomen. Zijn dochter was er gelukkig niet bij, want dan zou zij zich kapot schrikken. Rigia (vriendin van mijn neef) was in shock, trilde en kon haast niet uit haar woorden komen. Ik moest mij groot houden, want ik dacht meteen ik moet er nu voor ze zijn, want ik wist niet hoelang mijn neef naar binnen zou gaan. Zo gezegd zo gedaan. Op werk kon ik mij natuurlijk niet concentreren, want mijn beste vriend was weg.
Rigia had wel contact met zijn advocaat en er mochten kleren gebracht worden. De eerste paar maanden had hij geen contact met ons, en zijn straf werd steeds met 3 maanden verlengd. Uiteindelijk is hij naar HvB (Huis van Bewaring) overgeplaatst. Toen hij daar zat ben ik wel op bezoek geweest, maar het is toch anders. We belden, schreven elkaar brieven, stuurden foto’s van vroeger, maar er is toch wel een soort van afstand.
Wij zijn samen opgegroeid, delen alles met elkaar, hebben geen geheimen, staan voor elkaar klaar, dus ik moest er ook staan voor hem en zijn gezin. Dat heb ik ook gedaan. Wat hij nodig had haalde ik, cd’s, kleren en schoenen. Wat niet kon, kon natuurlijk niet en dat weet hij. Eerlijk gezegd had ik er heel veel moeite mee. Voordat hij vast kwam te zitten, belden we elke dag, lachten we aan de telefoon en dat kon niet meer, althans anders.
Hij heeft zichzelf niet alleen pijn gedaan, maar ook de mensen om zich heen. Zijn kind waar hij een gedeelte van heeft gemist, zijn vriendin en familie. De vraag die ik hem ook gesteld heb is; was dit het nou allemaal waard? Het antwoord hierop weten jullie natuurlijk wel. Hij heeft veel nagedacht, want als je vast komt te zitten zie je echt wie je ECHTE vrienden zijn. Sommige mensen waarvoor hij altijd klaarstond en meteen naar toe ging als er wat was lieten hem vallen. Je neemt afstand van mensen en je ogen worden geopend.

Mei en Juni 2018
Zijn dochter is jarig in mei, hij heeft het natuurlijk gemist. Ik en een vriend hebben samen schoenen gekocht voor zijn dochter en zeiden dat het van papa was. Het voelde als een plicht, dat hij haar verjaardag niet mee kon maken vond ik al erg genoeg.
De volgende maand ben ik jarig en er werd een surpriseparty voor mij georganiseerd, vrienden, familie en kennissen, maar die ene persoon die ik graag erbij had willen hebben was er niet. Einde van de avond toen iedereen ook weg was heb ik ook zitten huilen onder genot van een shisha want dat rookte wij ook samen. Ik huil nooit, maar het was een breek moment ‘’Birthdays was the worst days’’.

Vrijdag de 13e moest hij ook voorkomen en hoopte ik dat de uitspraak van de rechter mee zal vallen. Helaas.. hij kreeg drie jaar en werd in oktober overgeplaatst van HvB naar de gevangenis.

Januari 2019
Januari 2019 mocht hij een weekend met verlof komen en inmiddels zit hij nu in een open kamp. Hij mag door de weeks naar buiten en het weekend mag hij naar huis komen. Wij praten elke dag, facetime en doen leuke dingen als hij er in het weekend weer is.
Als iemand die dicht bij je staat komt vast te zitten. Don’t give up on them, support each other true thick and thin. Doe wat je zegt dat je doet, zorg voor zijn gezin, stuur kleren en geld (alle kleine beetjes helpen), en geloof mij het wordt gewaardeerd.

De tijd gaat snel en het is zo, straks zijn jullie weer herenigd.

Timeys Logo

Bunghi Achterblijver